De Oudlandpolder is een door de mens gemaakt landschap. Het van oorsprong slikken- en schorrenlandschap overstroomde regelmatig door de zee, die via getijdengeulen tot diep in het binnenland reikte. Om zich te beschermen tegen deze overstromingen, begon de mens vanaf de 10de eeuw dijken aan te leggen. Een dicht netwerk van grachten, sloten, kanalen en sluizen zorgde voor de afvoer van regenwater naar zee bij laag tij.
Door de zeespiegelstijging als gevolg van de klimaatverandering, komt dit regenwaterafvoersysteem in het gedrang. De kans op overstromingen bij hevige regenval neemt hierdoor toe. Drogere zomers leiden dan weer tot verzilting van de waterlopen en polderbodems omdat het water in de ondergrond zout is door de vroegere invloed van de zee. Verzilt water is onbruikbaar als drinkwater voor vee of beregeningswater voor gewassen. Ook de wortelzone van gewassen zal onder deze verzilting te lijden hebben.
Een aanpassing van het waterbeheer in de polders situeert zich in nieuwe vormen van samenwerking tussen landbouw, natuur, industrie, toerisme, verstedelijking en waterbeheerders.
Deze reportage is onderdeel van de reeks Landschapbouwers.
Van bron tot monding en valleibreed vormt water de drijvende kracht voor beslissingen en ontwikkelingen in een weerbaar landschap.
Landschapbouwers brengt maandelijks een waterproject waar Regionale Landschappen aan werken in beeld.
Eerst maak je kennis met een streek. Nadien vertelt een medewerker over een specifiek waterproject en ten slotte toont een vrijwilliger hoe hij/zij meewerkt aan het landschap.
Bekijk op de waterkaart meer uitgevoerde en lopende waterprojecten van Regionale Landschappen.
